Ik graag stil staan bij “Thuis voelen” naar aanleiding van alle veranderingen in de afgelopen jaren en in de komende jaren van u parochianen.

Willen we ons ergens thuis voelen is een noodzakelijke voorwaarde dat we ons daar vertrouwd voelen.

Grofweg kunnen we twee situaties onderscheiden die bevorderlijk zijn voor thuis voelen.  We noemen ze  – in het Engels – ‘haven’ en ‘heaven’.

Haven refereert hierbij aan een veilige, comfortabele en voorspelbare plek – ‘a haven in a heartless world’ – waar mensen zich op hun gemak kunnen voelen.

Heaven refereert aan de situatie waarin je ‘jezelf’ kunt zijn, je verbonden weet met gelijkgestemden, je favoriete activiteiten kunt ontplooien, etc.

In het geval van ‘haven’ spelen kenmerken van de fysieke omgeving, concrete plekken, een grote rol terwijl dat bij ‘heaven’ minder noodzakelijk het geval is.

In beide gevallen echter gaat het om contexten  die niet alleen een gevoel van vertrouwdheid oproepen, maar ook het samenvallen van de persoon en zijn of haar omgeving mogelijk maken. En die vertrouwde omgeving valt weg voor ons waar een kerkgebouw in het dorp, waarin we het kerkelijk leven hebben gevierd, verdwijnt en wordt herstemmend.

Het is de vertrouwdheid en het ‘samenvallen’ die samen de fysieke sensatie van thuis voelen voortbrengen. Dat ‘samenvallen’ kan, bestaan uit de hechting aan andere mensen als uit de hechting aan een plek.

Thuis voelen is voor velen een ‘niet onder woorden te brengen’ of ‘stille’ emotie.

We kunnen daarentegen vaak wel heel goed verwoorden waar, waarom en wanneer we ons niet thuis voelen. Kom langs om er over te praten.

We willen ons ergens kunnen thuis voelen en we zullen er alles aan doen om het thuisgevoel te behouden of weer te verwerven.  Thuisgevoel blijkt voor (welhaast) iedereen buitengewoon belangrijk te zijn.

We komen dus in actie om ons (weer) thuis te voelen of ondergaan het gevoel door een zekere lijdelijkheid, immobiliteit en inactiviteit. Tegen dit laatste loop ik aan.

Gebrek aan thuisgevoel is een heftige emotie die te herleiden is tot “hier behoor ik thuis” en kent twee varianten: heimwee – een, in vergelijking met ‘thuis’,– en nostalgie – een, in vergelijking met vroeger ‘thuis’.

Wat betekent  ‘thuisgevoel’ voor kerkgangers, die altijd naar hun eigen vertrouwde kerkgebouw konden, en nu dit niet meer kunnen?  Begrip voor de genomen besluiten verliest het van deze heftige emotie: thuisvoelen.

Voor menigeen domineert de binding aan de plek, – hun kerkgebouw – die als veilige ‘haven’ functioneerde;  voor anderen blijkt thuisgevoel af te hangen van de mogelijkheid  om samen met gelijkgezinden ‘jezelf’ te kunnen zijn (‘heaven’).

Ik geloof dat we thuis voelen in de H. Franciscus en  H. Clara parochie  samen kunnen en moeten realiseren. Ook door niet keer op keer met heimwee en nostalgie aan te komen. Ontheemd als we zijn, in het besef dat we Gods volk onderweg op aarde zijn, zijn we op doortocht met de belofte van de nieuwe parochie: H. Franciscus en H. Clara.

Moge ik, in navolging van Jezus, op deze moeizame tocht uw gids en leidsman zijn in het komende pastorale werkjaar dat we begonnen zijn met een gezamenlijke viering in onze parochiekerk H.H.Ewalden op zondag 10 september.

Namens het pastorale team en kerkbestuur,
Pastoor Jos Hermans