Woensdag 7 februari is de heer Maurice Termont overleden – we meldde u het eerder al. In de ruim 35 jaren die hij in de Ewaldenparochie heeft gewoond, heeft hij zich zeer ingezet voor parochie en missie. In het interview dat Gerrit Wolberink in november 2004 met hem had voor de nieuwsbrief ‘Vrienden van de Ewalden’, komt dat duidelijk naar voren. We nemen het daarom integraal hieronder over – nu als een ‘In memoriam’ aan hem, aan wie we veel dank verschuldigd zijn. 

Al dertig jaar woont Maurice Termont in Druten, maar zijn hart ligt in Zeeuws-Vlaanderen. Dat is duidelijk als je zijn fraaie woning benadert. Met grote letters op zijn huis wordt je welkom geheten met de typisch Zeeuwse spreuk “Luctor et Emergo”. Ik worstel en kom boven is er de Nederlandse vertaling van en deze slogan is dan ook gelijktijdig van toepassing geweest op zijn vroegere werkkkring bij het polderdistrict, waar het beheer van dijken en watergangen één van zijn taken was. Ook zijn ietwat Vlaamse tongval verraadt dat hij geen autochtone Maas en Waler is en afkomstig is van het Zeeuwse IJzendijke.

Toen hij in 1974 in Druten ging wonen werd Maurice al snel benaderd door Deken P. Coolen, die hem al kende vanuit zijn vorige woonplaats Appeltern. Al heel gauw werd hij tot collectant benoemd en ging hij de organisatie van de vastenactie doen. Hij werd voorzitter van het missiecomité en daarna lid van de parochievergadering, o.a. belast met de portefeuille “Technische zaken”. In deze functie was hij verantwoordelijk voor de gebouwen en het kerkhof.
Toen het tijd werd voor de (voorlaatste) restauratie van de kerk, in de jaren tachtig, lag het voor de hand dat M. Termont voorzitter van de commissie werd. Naast de rijkssubsidie moest er nog heel wat extra geld ingezameld worden. En dat gebeurde met allerlei acties. Met bouwhelmen en bouwemmers werden in wijken in Druten bezocht. Kaarsen en bouwsteentjes werden aan de man gebracht. Met plezier denkt Maurice terug aan die tijd, met pastoor Pollen als animator.

De start van de toenmalige restauratie vond plaats door het demonteren van het kruis op de Angelustoren. Burgemeester Aelberts zou dat, samen met de aannemer doen, vanuit een bouwkraan. Maar meneer de burgemeester had wat last van hoogtevrees. Onvervaard ging Maurice met de kraan omhoog en klaarde zelf de klus. Die restauratie werd prima voltooid.

Maar een jaar of vijf, zes later was al weer een nieuw herstel van de Ewaldenkerk nodig. De problemen waren toen heel wat groter. Een nieuwe restauratiecommissie werd geformeerd. En die stond onder leiding van de zoon van Maurice, Guido Termont.

Als blijk van grote waardering voor al zijn taken binnen de Drutense kerkgemeenschap kreeg Maurice in 1991 de pauselijke onderscheiding “Pro Ecclesia et Pontifice”uitgereikt.
En precies een jaar later honoreerde de burgerlijke gemeente hem met een koninklijke onderscheiding: Ridder in de Orde van Oranje Nassau.

Maurice Termont is inmiddels 78 jaar. Maar dat betekent niet dat hij op zijn lauweren rust. Hij is nog voorzitter van het missiecomité en organiseert de vastenactie. Hij is te zien en te horen als lector en geeft sturing aan het college van collectanten. Over collecteren gesproken: Maurice staat -in positieve zin- bekend als een grote schooier. Hij schaamt zich niet om bij inzamelingen te vragen om papiergeld! En toen de pastoor ooit vergat een collecte voor de missionarissen aan te kondigen, snelde Maurice naar de microfoon om dit verzuim goed te maken.
M. Termont vindt hij heel wat heeft “gesjouwd”voor alle goede doelen. En ondanks zijn leeftijd zullen we hem in de toekomst blijven tegenkomen in Druten. Bezig in de kerk en voor de gemeenschap.

(Nieuwsbrief Vrienden van de Ewalden, jaargang 7. nr. 2, november 2004)