Zondagochtend, 14 augustus, vierden wij het feest van Maria Tenhemelopneming. De tuin van de Ewaldenkerk was zonovergoten en weer waren de kosters en nog veel meer vrijwilligers druk geweest om voor ons de stoelen klaar te zetten, het altaar in orde te maken en André was al volop in de weer om de kelen van de vakantievierende zangers en hun stembanden soepel te maken. Ik krijg iedere keer weer het gevoel getuige te zijn van een feest. En gelukkig, velen met mij, hadden datzelfde gevoel.

Het beeld van Maria met haar kind, voor mij Maria uit Afferden, had een prominente plaats. Iedereen kon haar zien. Wij, het koor en andere aanwezigen hebben haar toegezongen. En pastoor Jos Hermans heeft in zijn preek aandacht aan haar besteed. Terecht. In de preek gebruikte pastoor Jos milde woorden naar de gelovigen toe. Ik denk dat dat heel juist is. Maria is tenslotte toch die milde moeder, waar je je zorgen kunt neerleggen en velen doen dat. Ik zie dat wekelijks in de dagkapel van de Ewaldenkerk en ook wanneer de kerk geopend is op dinsdag en vrijdag, lopen veel mensen even de kerk in om stil te staan bij en te bidden bij Maria.

Het was prachtig in de tuin en heel symbolisch, in de tuin van Maria. De hortus conclusus, de tuin van de maagd Maria, een symbool voor haar zuiverheid en voor de onbevlekte ontvangenis. Het symbool verbreidde zich vooral in de loop van de vijftiende eeuw. De tuin van Maria wordt omzoomd door schitterende rozenstruiken en andere kleurrijke bloemen. Madonna en het kind in zo een tuin omringd door engelen en heiligen is een klassieke weergave van een Italiaanse schilder uit Verona.
Tegelijkertijd had je vanuit de tuin een schitterende blik op de lucht met de omhoog rijzende Ewaldenkerk. De lucht was Mariablauw. Maria als bemiddelaarster tussen de aarde en het paradijs. Maria als de vrome, maar zeer eenvoudige moeder die een bescheiden plaats inneemt in de Bijbel en alle woorden die wij haar toevertrouwen bewaart in haar hart. Zij laat ons zien dat liefde sterker is dan haat. Hopelijk leren wij hoe groot zij is in bescheidenheid.

De dienst werd besloten met een zeer gezellig samenzijn met een kopje koffie of thee en wat nog belangrijker is, met een praatje en met een ontmoeting. Wat een rijkdom, zo samen in die mooie pastorietuin, die, en dat wil ik benadrukken toegankelijk is voor iedereen. U, die er vandaag niet was, bent van harte uitgenodigd om de volgende maand de tuin te bezoeken tijdens de Open Monumentendagen.

Tot slot, het was een bijzondere viering, niet alleen vanwege het hierboven beschrevene, maar ook, omdat dit de laatste openluchtviering was van pastoor Jos. Over twee weken, op 28 augustus, is de laatste H. Mis van pastoor Jos. Een afscheid maakt je soms een beetje weemoedig, partir c’est mourir un peu, zeggen de Fransen. En dat werd deze keer versterkt door de prachtige zang van mevrouw Gubbels. Dat was geweldig, zo zuiver, zo gemeend, haar trots die ze legde in het lied over Maas en Waal. Bespeurde ik enige weemoed bij pastoor Jos?

Nu ik het toch over afscheid heb, laat ik dan meteen een welgemeend alle goeds opschrijven voor Jos en zeker ook voor Toya, de gastvrouw, die stille kracht in de pastorie, alle drukte van de pastoor trotserend. Alle goeds! Geluk en gezondheid en Maria houdt zeker een oogje in het zeil. Pastoor Jos, rij niet zo hard naar al die parochies rondom Sint Anthonis, dan zie je niet zoveel. Maria verplaatste zich samen met Jozef, op een ezel. Dan zie je heel veel. Alle goeds, meneer pastoor.

Gradie Martini