Dinie heeft zich van jongs af aan verbonden gevoeld met het geloof. Als klein kind ging ze in Wijchen al trouw naar de kerk waar ze met haar broers en zus vóór schooltijd naartoe liep. De catechismus kende ze als geen ander van buiten en wellicht kan ze dat nu nog.  Dat gold en geldt ook voor alle kerkelijke liederen en andere versjes en liedjes, ze heeft nog steeds een zeer goed muzikaal en tekstueel geheugen.

Eenmaal getrouwd met Jo en wonende in Horssen, bezocht ze aldaar wekelijks de eucharistieviering waar ze beneden in de kerk uit volle borst meezong.  In dat opzicht was Dinie niet bescheiden, soms tot schaamte van haar puberende kinderen.

Jarenlang heeft ze zich ingezet voor het kerkbestuur en genoot ze van het Kerkkoor, waar haar man Jo in meezong en waardoor ze zodoende de gezellige jaarlijkse Caeciliafeesten meemaakte. 25 Jaar geleden werd haar gevraagd of ze zin had om zich aan te sluiten bij het kerkkoor en ze besloot ze de stap te wagen. Met veel plezier ging ze naar de repetities en droeg ze haar steentje bij tijdens de vieringen, nu van bovenaf of voorin de kerk, het paarse sjaaltje om en de haren netjes.

Dinie was huisvrouw in haar drukke gezin met zes kinderen en een schoonmoeder op een pluimveebedrijf. Ze heeft 18 kleinkinderen. Ze naaide vaak kleren en kon heerlijk koken. Als vrijwilligster verzorgde ze de EHBO bij o.a.de ponyclub en later werkte ze jarenlang als vrijwilligster bij de palliatieve thuiszorg.

Alweer enige jaren geleden ging ze met haar dochters een lang weekend naar Rome waar Vaticaanstad natuurlijk niet mocht worden overgeslagen. De prachtige schilderingen in de Sixtijnse kapel, de St. Pietersbasiliek, alles was indrukwekkend en prachtig om te zien.

Sinds Dinie in St. Elisabeth woont, bezoekt ze daar de tweewekelijkse vieringen en verbaast ze anderen met haar uitgebreide repertoire.

Op 18 november jl. werd zij gefêteerd met haar 25-jarig trouw lidmaatschap van het Horssens gemengd kerkkoor.  Zij ontving een insigne, medaille en oorkonde van de Nederlandse Sint-Gregoriusvereniging en twee bossen bloemen van het koor en van het parochiebestuur en was hier zichtbaar door aangedaan. En op het aansluitende Caeciliafeest werd er natuurlijk voor haar gezongen waar zij van genoot.